قصه های دل

ghazalkhan63 — Fri, 25 Jan 2008 10:13:18 GMT

دلم را سپردم به بنگاه دنیا

و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

و هر روز،برای دلم

مشتری آمد و رفت

و هی این و آن

سرسری آمد و رفت

ولی هیچ کس واقعا

اتاق دلم را تماشا نکرد

دلم قفل بود

کسی قفل قلب مرا وا نکرد

یکی گفت:

چرا این اتاق

پر از دود و آه است

یکی گفت:

چه دیوارهایش سیاه است

یکی گفت:

چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت:

و انگار هر آجرش

فقط از غم و غصه و ماتم است

و رفتند و بعدش

دلم ماند بی مشتری

ومن تازه آن وقت گفتم:

خدایا تو قلب مرا می خری؟

و فردای آن روز

خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه

پشت خود بست

و من روی آن در نوشتم:

ببخشید، دیگر

برای شما جا نداریم

از این پس به جز او

کسی را نداری

آدمک

ghazalkhan63 — Mon, 14 Jan 2008 04:14:31 GMT

آدمک ،آخر دنیاست، بخند..

آدمک ،مرگ همین جاست، بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی به خدا، مثل تو تنهاست ،بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد شوخی کاغذی ماست ، بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است فکرکن گریه چه زیباست ،بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست، تازه انگار که فرداست ،بخند

راستی آنچه به یادت دادیم پر زدن نیست که درجاست ،بخند

آدمک، نغمه ی آغاز مخوان به خدا آخر دنیاست ،بخند

یاد تو

ghazalkhan63 — Tue, 16 Jan 2007 23:10:54 GMT

شب بود و غمی زشمع جان سر میزد

پروانه ی دل به سینه پر پر میزد

می خواست دلم ز سینه بیرون افتد

بس یاد تو بر خانه ی دل در میزد

در خاطره ام عکس تو را دیدم حیف

حرف خوش عاشقانه کمتر میزد

چشمان ملامت گر تو پی درپی

سنگی به شکسه پر کبوتر میزد

مژگان تو در نهایت بی رحمی

بر قلب خون نشسته خنجر میزد

بییهوده دلم اشک ندامت میریخت

اتش به دل سیاه مجمر میزد

میرفت زخاطرم خیال رویت

اتش به حریم شعر و دفتر میزد

ابولقاسم جلیلیان مصلحی

باتو

ghazalkhan63 — Sun, 01 Oct 2006 01:36:18 GMT

با تو

با تو، همه ی رنگ های این سرزمین را آشنا می بینم

با تو، همه ی رنگ های این سرزمین مرا نوازش می کند

با تو، آهوان این صحرا دوستان هم بازی من اند

با تو، کوهها حامیان وفادار خاندان من اند

با تو، زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند

ابر حریری است که برگاهواره ی من کشیده اند

وطناب گاهواره ام را مادرم، که درپس کوه ها همسایه ی ماست در دست خویش دارد

با تو، دریا با من مهربانی می کند

با تو،سپیده ی هر صبح برگونه ام بوسه می زند

با تو، نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می کند

با تو، من با بهار می رویم

با تو،من درعطر یاس ها پخش می شوم

باتو، من درشیره ی هر نبات می جوشم

باتو، در هر شکوفه می شکفم

باتو، من درطلوع لبخند می زنم، درهر تندباد فریاد شوق می کشم ، درحلقوم مرغان عاشق می خوانم درغلغل چشمه ها می خندم ، درنای چویباران زمزمه می کنم.

با تو، در روح طبیعت پنهانم ، دررگ جاویدم

با تو، من بودن را ، زندگی را، شوق را ، عشق را، زیبائی را، مهربانی پاک خداوندی را می نوشم

با تو

دکتر شریعتی

بی تو

ghazalkhan63 — Sat, 23 Sep 2006 04:20:18 GMT

بی تو...

بی تو، من رنگهای این سرزمین را بیگانه می بینم

بی تو، رنگهای این سرزمین مرا میازارند

بی تو،آهوان این صحرا گرگان هار من اند

بی تو، کوه ها دیوان سیاه و زشت خفته اند

بی تو، زمین قبرستان پلید و غبارالودی است که مرا درخود به کینه میفشرد

ابرکفن سپیدی است که برگورخاکی من گسترده اند

وطناب گهواره ام را ازدست مادرم ربوده اند و بر گردنم افکنده وسرش درچنگ خلیفه ای است که درپس کوهها شب و روز درکمین دست من است

بی تو،دریا گرگی است که آهوی معصوم مرا می بلعد

بی تو پرندگان این سرزمین ، سایه های وحشت اند و ابابیل بلایند

بی تو،نسیم هر لحظه رنج خفته را در سرم بیدار می کند

بی تو، من با بهار می میرم

بی تو، من درعطر یاس ها می گریم

بی ت، من درشیره ی هر نبات رنج " هنوز بودن" را وجراحت روزهای که همچنان زنده خواهم ماند لمس می کنم

بی تو، من با هر برگ پاییزی می افتم

بی تو، درچنگ طبیعت تنها می خشکم

بی تو، من زندگی را ، شوق را ، عشق را، ریبائی را ، مهربانی را، مهربانی پاک خداوندی را از یاد می برم

دکتر شریعتی

ghazalkhan63 — Fri, 15 Sep 2006 21:03:18 GMT

ای اشک من که گوهر یکدانه دلی

آخر بگو که بر سر مژگان چه می کنی؟

مشکن بهای خود که به خون می کشانمت

آخر بگو که بر سر دامان چه می کنی؟

ghazalkhan63 — Wed, 28 Jun 2006 23:03:18 GMT

· حرف های ما هنوز نا تمام

· تا نگاه می کنی

· وقت رفتن است

· باز هم همان حکایت همیشگی

· پیش از آن که با خبر شوی

· لحظه عزیمت تو ناگریز می شود

· آی......

ایدریغ و حسرت همیشگی

· ناگهان

· چقدر زود

§ دیر می شود

ghazalkhan63 — Wed, 03 May 2006 11:33:09 GMT

رفتنت را ديدم
تو به من خنديدي
آتش برق نگاهت دل من آتش زد
و مرا در پس يک بغض غريب
در ميان برهوتي تاريک
پشت يک خاطره سرد و تهي
با دلي سنگ رهايم کردي
و تو بي آنکه نگاهي بکني به دل خسته و آزرده من
رفتنت را ديدم
تا به آنجا که نگاهم سو داشت
و تو در آخر اين قصه تلخ محو شدي
باورم نيست که ديگر رفتي
اشک من بدرقه راهت باد

ghazalkhan63 — Mon, 01 May 2006 07:02:57 GMT

دیشب غم دل به دل بگفتم بنهفت

چون صبح دمید دیگری هم می گفت

من بودم دل راز مرا فا ش که کرد

دیگر غم دل به دل نمی باید گفت

ghazalkhan63 — Thu, 30 Mar 2006 21:58:18 GMT

دلی دارم که مثل کوچه خاکیست

گناهش سادگی ودرد پاکیست

نمی بخشی خدایا گر گناهش

بکش دل را که هر روز از تو شاکی است