دلم را سپردم به بنگاه دنیا

 و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

 و هر روز،برای دلم

مشتری آمد و رفت

و هی این و آن

 سرسری آمد و رفت

 ولی هیچ کس واقعا

اتاق دلم را تماشا نکرد

 دلم قفل بود

 کسی قفل قلب مرا وا نکرد

یکی گفت:

چرا این اتاق

پر از دود و آه است

یکی گفت:

چه دیوارهایش سیاه است

یکی گفت:

چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت:

و انگار هر آجرش

فقط از غم و غصه و ماتم است

و رفتند و بعدش

دلم ماند بی مشتری

ومن تازه آن وقت گفتم:

خدایا تو قلب مرا می خری؟

و فردای آن روز

خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه

پشت خود بست

و من روی آن در نوشتم:

ببخشید، دیگر

برای شما جا نداریم

از این پس به جز او

کسی را نداری