من در حالی که همه بودنم

به یک نگریستن مطلق بدل شده

چشم در قلب مذاب خورشید دوخته ام

و همچون شمع که درگریستن خویش

قطره , قطره می میرد , من دراین نگریستن خویش

ذوب می شوم و محو می شوم و پایان می گیرم

ای اشک من که گوهر یکدانه ی دلی

                                         آ خر بگو باز بر سر مژگان چه می کنی؟

مشکن بهای خود که به خون می کشانمت

                                       با دل بگو که برسر دامان چه می کنی ؟

سلام دوستان عزیزم

این از او ن شعرای هما که من واقعا دوست دارم امیدوارم که شما هم

خوشتون بیاد , واقعا حرف نداره 

 کاش د رآن آخرین دم

در حضور وا پسین دم

اندکی اندیشه می کردی دوباره

سوی برکه بازمی گشتی و اندر اوج تنهایی

صدای دیر پای مرد شب را گوش می کردی ...

که می گوید و می نالد ...

آه , می نالم و با چشمان خیسم بار دیگر نامه ای د راوج تنهایی نثارت می کنم جانا ...

که ای مشتاق دیدارت ...

چنان در اوج تردیدم که هر گز لحظه اقبال را درخود نمی بینم ...!

دلی دارم که او هم کاره نیست

نصیبم از جهان تکرار درد است

چه گویم من که گویی چاره ای نیست

 وای دل چون کودکی بی تو لجاجت می کند

اشتیاق دیدن تو میل خا موشی نکرد

هیچوقت عشقت به دل فکر فرا موشی نکرد

عشق من با تو به میزان تقدس می رسد

بی حضورت دل به سر حد تعرض می رسد

دوستت دارم برای من کلام تازه نیست

حد عشقت را برایم هیچ اندازه نیست

در غیاب تو غریبانه فراغت می کشم

برگذشت لحظه ها طرحی ز طا قت می کشم

چشمهایم را نگاه تو ضمانت می کند

گرمی دست مرا دستت حمایت می کند

با تنفس در هوای توهنوزم قانعم

ابتلای سینه را اینگونه از غم مانعم

چشمهای مهربان تو فراموشم نشد

هیچ کس جز یاد تو بی تو هم آ غوشم نشد

من تو را با التهاب سینه ام فهمیده ام

ساده گویم خویش را با بودنت سنجیده ام

بامن از کوچه گذرکردی ورفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا ته کوچه به دنبا ل تو لغزید نگاهم

توندیدی

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشت

گلپونه ها ,گل پونه ها غم ها مرا کشت

                                                 گل پونه ها آزار آدم ها مرا کشت

گل پونه ها ,نامهربونی آتشم زد

                                         گل پونه ها بی هم زبونی آتشم زد

گل پونه ها ,درباده مستی نمانده

                                       جز اشک غم در ساغر هستی نمانده

گل پونه ها دیگر خدا هم یادمن نیست

                                           همدرد دل ,شبها جز فریادمن نیست    

این خیلی قشنگ اگه نخونی از دستت رفته

موسم رفتن تونزدیک است

وگل احساسم دیرگاهیست که دربسترغم پوسیده است

بعد تو قصه ی هجران تو را خواهم گفت

وشبانگاه که شب همچودلم تاریک است

قصه ی خود به خدا خواهم گفت

لیک خود آخر این فاصله را می دانم

رفتنت نقطه ای آ غازجدا گشتن ماست

وتو خواهی خندید

شوق رفتن زنگاهت پیداست

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست

بين من و عشق تو فاصله ای نيست

گفتم کمی صبر کن گوش به من ده

گفتی که نه بايد برم حوصله ای نيست

گفتم کمی فکر خودم باشم و آن وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست

رفتی تو خدا پشتو  پناهت ، به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

بی تو اما عشق بی معناست می دانی

دست هایم تا ابد تنهاست می دانی

آ سمانت را مگیر ازمن ,که بعد تو

زیستن یک لحظه هم بیجاست ,مید انی

تو, خودت راهدیه ام کردی ولی من هم

شعر هایم را که بی پرواست می دانی

هر چه می خواهیم –آری از همین امروز

ازهمین امروز مال ماست ,می دانی

گر چه من یک عمر همزاد عطش بودم

روح تو سایه ی دریاست می دانی

«دوستت دارم »همین این ,راز پنهانی

ازنگاه ساکتم پیداست می دانی

عشق من بی هیچ تردیدی بمان بامن

عشق یک مفهوم« بی اماست» می دانی

خدایا

چه سود گر بگویمت که بی تو کیستم و چیستم

که بحر پر خروش من توی ,وسا حل صبورو بی فغان منم

من درون مو ج های سرکشت خویش را چو یک حباب دید ه ام

آ ن شکسته ی رفته زیاد

تکدرختی که برگ  و بارش نیست

پای در گل اسیر طوفانها

آ خزانی که نو بهارش نیست

ورقی پاره از کتاب زمان

قصه ناتمام و تلخ آ غاز

اشک سردی چکیده برسر خا ک

نغمه ها ی شکسته دردل ساز ....

....