دلم را سپردم به بنگاه دنیا

 و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

 و هر روز،برای دلم

مشتری آمد و رفت

و هی این و آن

 سرسری آمد و رفت

 ولی هیچ کس واقعا

اتاق دلم را تماشا نکرد

 دلم قفل بود

 کسی قفل قلب مرا وا نکرد

یکی گفت:

چرا این اتاق

پر از دود و آه است

یکی گفت:

چه دیوارهایش سیاه است

یکی گفت:

چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت:

و انگار هر آجرش

فقط از غم و غصه و ماتم است

و رفتند و بعدش

دلم ماند بی مشتری

ومن تازه آن وقت گفتم:

خدایا تو قلب مرا می خری؟

و فردای آن روز

خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه

پشت خود بست

و من روی آن در نوشتم:

ببخشید، دیگر

برای شما جا نداریم

از این پس به جز او

کسی را نداری

آدمک ،آخر دنیاست، بخند..

آدمک ،مرگ همین جاست، بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی به خدا، مثل تو تنهاست ،بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد شوخی کاغذی ماست ، بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است فکرکن گریه چه زیباست ،بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست، تازه انگار که فرداست ،بخند

راستی آنچه به یادت دادیم پر زدن نیست که درجاست ،بخند

آدمک، نغمه ی آغاز مخوان به خدا آخر دنیاست ،بخند

با تو

با تو، همه ی رنگ های این سرزمین را آشنا می بینم

با تو، همه ی رنگ های این سرزمین مرا نوازش می کند

با تو، آهوان این صحرا دوستان هم بازی من اند

با تو، کوهها حامیان وفادار خاندان من اند

با تو، زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند

ابر حریری است که برگاهواره ی من کشیده اند

وطناب گاهواره ام را مادرم، که درپس کوه ها همسایه ی ماست در دست خویش دارد

با تو، دریا با من مهربانی می کند

با تو،سپیده ی هر صبح برگونه ام بوسه می زند

با تو، نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می کند

با تو، من با بهار می رویم

با تو،من درعطر یاس ها پخش می شوم

باتو، من درشیره ی هر نبات می جوشم

باتو، در هر شکوفه می شکفم

باتو، من درطلوع لبخند می زنم، درهر تندباد فریاد شوق می کشم ، درحلقوم مرغان عاشق می خوانم درغلغل چشمه ها می خندم ، درنای چویباران زمزمه می کنم.

با تو، در روح طبیعت پنهانم ، دررگ جاویدم

با تو، من بودن را ، زندگی را، شوق را ، عشق را، زیبائی را، مهربانی پاک خداوندی را می نوشم

با تو

.

.

.

 دکتر شریعتی

بی تو...

بی تو، من رنگهای این سرزمین را بیگانه می بینم

بی تو، رنگهای این سرزمین مرا میازارند

بی تو،آهوان این صحرا گرگان هار من اند

بی تو، کوه ها دیوان سیاه و زشت خفته اند

بی تو، زمین قبرستان پلید و غبارالودی است که مرا درخود به کینه میفشرد

ابرکفن سپیدی است که برگورخاکی من گسترده اند

وطناب گهواره ام را ازدست مادرم ربوده اند و بر گردنم افکنده وسرش درچنگ خلیفه ای است که درپس کوهها شب و روز درکمین دست من است

بی تو،دریا گرگی است که آهوی معصوم مرا می بلعد

بی تو پرندگان این سرزمین ، سایه های وحشت اند و ابابیل بلایند

بی تو،نسیم هر لحظه رنج خفته را در سرم بیدار می کند

بی تو، من با بهار می میرم

بی تو، من درعطر یاس ها می گریم

بی ت، من درشیره ی هر نبات رنج " هنوز بودن" را وجراحت روزهای که همچنان زنده خواهم ماند لمس می کنم

بی تو، من با هر برگ پاییزی می افتم

بی تو، درچنگ طبیعت تنها می خشکم

بی تو، من زندگی را ، شوق را ،  عشق را، ریبائی را ، مهربانی را، مهربانی پاک خداوندی را از یاد می برم

.

.

.

.

 دکتر شریعتی

آخر بگو که بر سر مژگان چه می کنی؟

                                                                   مشکن بهای خود که به خون می کشانمت

                                                                    آخر بگو که بر سر دامان چه می کنی؟

·       حرف های ما هنوز نا تمام

·       تا نگاه می کنی

·       وقت رفتن است

·       باز هم همان حکایت همیشگی

·       پیش از آن که با خبر شوی

·       لحظه عزیمت تو ناگریز می شود

·       آی......

    ایدریغ و حسرت همیشگی

·       ناگهان

·       چقدر زود

§       دیر می شود

دیشب غم دل به دل بگفتم بنهفت                   

                                                     چون صبح دمید دیگری هم می گفت                         

من بودم دل راز مرا فا ش که کرد                     

                                                    دیگر غم دل به دل نمی باید گفت                     

دلی دارم که مثل کوچه خاکیست

گناهش سادگی ودرد پاکیست

نمی بخشی خدایا گر گناهش

بکش دل را که هر روز از تو شاکی است

من در حالی که همه ی بودنم

به یک نگریستن مطلق بدل شده

چشم در قلب مذاب خورشید دوخته ام

وهمچون شمع که درگریستن خویش

قطره ،قطره می میرد،من در این نگریستن خویش

ذوب می شوم و محو می شوم وپایان می گیریم

عجب کاری به دستم داد چشمت

که برچشمان من افتاد چشمت

سیه بادام ,نرگس گون ،می آلود

الهی خانه اش آباد چشمت

زنخدان هست ،ابرو هست ،موهست

ولی اینجا می کندبیداد چشمت

شبی می گفت چشمم یا که زلفم

بگفتم هرچه بادا باد چشمت

اگر افتاده ام دردام زلفت

ولی می سازم آزاد چشمت

ندارم زهره نامهربانی

سردل می کشد فریاد چشمت

شبیخون زد به چشمانم شبی خواب

گمان کردم که رفت ازیاد چشمت

ولی دشت جنون آمد به خوابم

دلم آهو بره ،صیاد چشمت

بیادت نیست روزآشنایی

چه داغی بردلم بنهاد چشمت

الهی ،روی هوشیاری نبیند

امان از مست مادر زاد چشمت

شنیده ام گفته ای پژمان غریب است

برو خوش باش روشن باد چشمت

جابری